Wentylacja w trakcie podstawowych zabiegów resuscytacyjnych
Wentylacja w trakcie resuscytacji krążeniowo oddechowej służy utrzymaniu właściwego utlenowania krwi. Skuteczna wentylacja może być wykonana przez każdego ratownika, który ma wiedzę na temat udrażniania dróg oddechowych i oddechów ratowniczych.
Udrażnianie dróg oddechowych. Odwróć poszkodowanego na plecy, umieść jedną rękę na czole poszkodowanego i delikatnie odegnij jego głowę do tyłu. Opuszki palców drugiej ręki połóż na żuchwie poszkodowanego, a następnie unieś ją do góry.
Oddechy ratownicze. Po wykonaniu 30 uciśnięć klatki piersiowej, udrożnij drogi oddechowe (patrz wyżej), kciukiem i palcem wskazującym ręki umieszczonej na czole zaciśnij skrzydełka nosa, utrzymuj uniesienie żuchwy, pozostawiając usta poszkodowanego otwarte. Weź normalny wdech i przyłóż swoje usta do ust ratowanego. Postaraj się, aby nie było przecieków, aby całe powietrze trafiło do ust poszkodowanego. Powietrze wdmuchuj przez około 1 sekundę. Obserwuj, czy klatka piersiowa poszkodowanego unosi się, jak przy normalnym wdechu. Po wykonaniu wdechu, oderwij usta i obserwuj opadanie klatki piersiowej. Następnie wykonaj drugi oddech ratowniczy.
Należy pamiętać, aby wdech przed wykonaniem oddechu ratowniczego był taki, jak przy normalnym oddychaniu, gdyż za duża objętość może być szkodliwa dla poszkodowanego.
Jeśli wykonany oddech ratowniczy nie powoduje uniesienia klatki piersiowej, należy sprawdzić, czy w jamie ustnej nie znajdują się ciała obce i usunąć je. Spróbuj jeszcze raz poprawnie wykonać uniesienie żuchwy i odgięcie głowy. Wykonuj za każdym razem nie więcej niż 2 próby wentylacji, aby przerwy w uciskaniu klatki piersiowej nie były zbyt długie.
Jeśli resuscytację krążeniowo-oddechową wykonuje więcej niż jeden ratownik, zaleca się stałe zmiany ratowników, aby zapobiec wyczerpaniu osoby uciskającej klatkę piersiową.
W sytuacji, gdy ratownik nie chce lub nie jest w stanie wykonywać oddechów ratowniczych zaleca się wyłączne uciskanie klatki piersiowej.
