Homoseksualizm
Fragment publikacji: "Domowy poradnik medyczny" pod redakcją Kazimierza Janickiego. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa.
Seksualne upodobanie do osób tej samej płci występuje zarówno u mężczyzn (ok. 5%), jak i u kobiet i jest to zjawisko dość często spotykane.
Występują też stany pośrednie nazywane biseksualnością, w których może występować bardziej lub mniej znaczna przewaga jednej ze skłonności albo równowaga pomiędzy nimi. Współcześnie homoseksualność jest oficjalnie rozpoznawana jako odmienność, ale nie jako zaburzenie seksualne, co zwłaszcza wśród niefachowców budzi sprzeciwy. Trzeba jednak pamiętać, że problem ten ma wiele różnych uwarunkowań i aspektów.
Interwencja lekarska natomiast jest zarówno niepotrzebna, jak i niemożliwa, a więc całkowicie zbędna w przypadku osoby nie akceptującej swojej homoseksualności, która chce się jej pozbyć lub zostać osobą heteroseksualną. Interwencja lekarska lub psychologiczna jest potrzebna nie po to, aby taką osobę „wyleczyć" z homoseksualności, ale aby mogła ją zaakceptować. Nie ma bowiem możliwości zmiany homoseksualności na heteroseksualność. Możliwość taka istnieje tylko w odniesieniu do osób biseksualnych, nawet jeśli czynnik homoseksualny nieco przeważa nad heteroseksualnym. Można jedynie doprowadzić do praktycznej reorientacji, czyli zmiany kierunku na heteroseksualny, aby określona osoba mogła funkcjonować wyłącznie w zakresie heteroseksualnym i stan taki może zaakceptować. Koniecznym warunkiem sukcesu jest zdecydowana wola pacjenta, aby poddać się takiemu zachowaniu. Próba przeprowadzenia takiego postępowania „na siłę" jest z góry skazana na niepowodzenie, podobnie jak takie próby reorientacji osób wyłącznie lub niemal wyłącznie homoseksualnych. Należy dodać, że homoseksualność kobiet określa się często nazwą lesbianizmu, a kobiety homoseksualne nazywane są lesbijkami.
